آسِرولا : میوه‌ای گرمسیری است که در هند غربی و شمال آمریکای جنوبی می‌روید. این میوه در هندوستان نیز کشت می‌شود.آسرولا میوه‌ای با طعم شیرین و دارای مقدار بسیار زیادی ویتامین ث می‌باشد.این میوه از تیرهٔ مالپیگیاسه (Malpighiaceae) است.ویتامین ث موجود در آسرولا در قرص ضدچروک ایمدین استفاده می‌شود و در ساخت کلاژن‌های جدید کاربرد بسیار زیادی دارد.

 

آناناس : نوعی میوه است که ریشه آن از جنوب برزیل و پاراگوئه است. بزرگی آن ۱–۱٫۵ متر و بزرگی برجستگی روی آن تا ۳۰–۱۰۰ سانتیمتر است.این میوه نوعی میوه چندگانه است.این گیاه بومی دائمی ناحیه گرمسیری قاره‌ای آمریکا است. میوه‌های خاردار و مطبوع آن از کوبا، پورتوریکو و هاوایی از نظر محصول، آناناس در رتبه اول قرار داد. آب و میوه‎ی گوشت این میوه را به مقدار زیاد کنسرو می‌کنند همچنین در جزایر فیلیپین از برگ‌های خاردار آن رشته‌هایی به دست می‌آید که با آن پارچه می‌بافند.

 

آووکادو  : نام درخت و میوهٔ آن درخت است. این درخت در مناطق گرم و استوایی می‌روید و میوه‌ای سبز رنگ با هسته‌ای درشت دارد.آواکادو (پرسی آمریکانا) درختی است که میوهٔ آن در گونهٔ گیاهان گل‌دار طبقه‌بندی می‌شود. این گیاه بومی آمریکای مرکزی و مکزیک است و تا ۲۰ متر رشد می‌کند.نهال‌های این گیاه در دهه ۴۰ شمسی از اکوادر وارد ایران شد ولی در ابتدا دچار سرما زدگی شد ولی بعد از گذشت چند سال با اب و هوای منطقه مورد کشت مقاومت ایجاد کرده که هر کدام از این درختان در حال حاضر ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ عدد میوه تولید می‌کنند.

 

اَختَری :  (کوکبی یا میوه ستاره) نام میوه‌ای استوایی است از تیرهٔ ترشکیان سردهٔ ابن رُشدی‌ها .این میوه بومی سری‌لانکا، هندوستان و اندونزی است. اختری از خویشاوندان نزدیک میوه بیلیمبی است.این میوه از میوه‌های مناطق گرمسیری می‌باشد.رنگ آن سبز و گاهی زرد می‌باشد. پوست آن براق است .

ازگیل ژاپنی : میوه‌ای است از خانواده گلسرخیان از سرده ازگیل‌ها هم خانواده با سیب و گلابی است. دانه این میوه دارای حدود 5 درصد پروتئین می باشد.منشا ازگیل ژاپنی از جنوب چین است وازآنجا به ژاپن برده شده است( بیش از ۱۰۰۰ سال کشت). این میوه در استان گیلان نیز کشت میشود و در زبان گیلکی بیه پس به آن انبه و گیلکی بیه پیش انبوه نیز می گویند و جدیداً در مناطق مدیترانه ای دلفارد جیرفت پرورش یافته است.

 

انبه  :  میوه‌ای گرمسیری و گیاه آن از سردههای تیرهٔ پسته‌ایان است. خاستگاه انبه شبه جزیرهٔ هند، پاکستان، بنگلادش و آسیای جنوب‌شرقی است. این درخت امروزه در بسیاری از کشورهای گرمسیری پرورش داده شده و در سراسر دنیا صادر می‌شود. میوهٔ انبه علاوه بر مصرف خوراکی، آشپزی و آب‌میوه‌گیری، به عنوان طعم‌دهنده، رنگ‌دهنده و عطر کاربرد دارد. برگ‌های درخت انبه نیز مورد استفاده‌های زینتی قرار می‌گیرد.بیشترین سطح زیر کشت انبه در ایران به استان هرمزگان اخصاص دارد. انبه در ایران در سواحل دریای عمان، مناطق راسک، سرباز، قصرقند، نیک شهر، دشتیاری وچابهار در سیستان وبلوچستان وهمچنین در استان هرمزگان در شهرستانهای میناب، رودان، بندرعباس وحومه آن وجاسک کشت شده است، در شهرستان حاجی آباد هرمزگان نیز درختان انبه بارور یافت می‌شوند. قدمت کشت این درخت در استان هرمزگان به بیش از ۳۰۰ سال می‌رسد، انبه همچنین در استان کرمان در شهرستانهای جیرفت وکهنوج کشت گردیده است.

انگور برزیلی  :  «جابوتیکابا» یا «جابوتیکا»، درخت میوه‌ای است که بومی جنوب‌شرق برزیل و دارای میوه‌های ارغوانی شبیه انگور است که از تنه و شاخه‌های این درخت آویزان می‌شوند

 

 

 پلنتین : نام میوه و گیاهی با همین نام است که بومی مناطق حاره‌ای جزایر کارائیب است . میوه‌ی موز مانند این گیاه سفت است، میزان نشاسته بالاتر و قند کمتری به نسبت موز شیرین دارد و باید پخته شود. پلنتین یک ماده غذایی اصلی در آشپزی آمریکای لاتین محسوب می‌شود که به صورت‌های سرخ‌کرده، آب‌پز، کباب‌پز می‌توان آن را مصرف کرد.

تَرگیل : میوهٔ گیاهی با نام علمی گارسینی انبه‌ای  از تیرهٔ گل راعیان  و راستهٔ چنارسانان که گرد و کمی کوچکتر از توپ تنیس و به قطر سه و نیم تا هفت ونیم سانتیمتر است و رنگ آن بنفش تیره و گاه بنفش مایل به قرمز است؛ قطر پوستهٔ آن شش تا ده میلیمتر و در مقطع عرضی به رنگ قرمز است؛ بخش خوراکی آن نرم و سفیدرنگ است و ممکن است بدون دانه یا دارای یک تا پنج دانه باشد؛ گیاه این میوه در مالزی و تایلند و اندونزی و جنوب هند می‌روید.

تمر هندی : خاستگاه تمر هندی مناطق استوایی قارهٔ آفریقا است و امروزه نیز این گیاه در کشورهای سودان، کامرون، نیجریه و تانزانیا به صورت خودرو می روید. تمر هندی صدها سال پیش از طریق کشتی به شبه‌جزیرهٔ هند نیز منتقل شد و در آن‌جا پرورش یافت. پس از آن، این گیاه در سراسر مناطق گرمسیری آفریقا و آسیای شرقی، از جمله تایوان و حتی برخی نواحی چین پخش شد.این گیاه برای نخستین بار در هند، توسط گیاه‌شناسان اروپایی با نام Tamarindus indica توصیف گشت. ریشهٔ این واژه از نام عربی این میوه گرفته شده و به معنای خرمای هندی می‌باشد. در قرن شانزدهم تمر هندی توسط استعمارگران اسپانیایی و پرتغالی به آمریکای لاتین نیز صادر شد و در کشورهایی چون مکزیک، هندوراس و گواتمالا پرورش یافت. امروزه این گیاه بخش مهمی از رژیم غذایی ساکنین این مناطق را تشکیل می‌دهد.

جک فروت:  در مناطق جنوبی و جنوب شرقی آسیا و همچنین در قسمت شرقی آفریقا یافت می‌شود.و میوه اش جز بزرگترین میوه‌های جهان به حساب می‌آید.وزن میوه‌های این درخت به بیش از ۳۶ کیلوگرم و درازای آن بیش ۹۰ سانتی متر می‌رسند.جک فروت سرشار از پتاسیم است و در پایین آوردن فشار خون مفید است.این درخت در مناطق گرمسیری رشد می‌کند .

جمبو : نام درخت میوه دار و همیشه سبزی است که در شهرها و مناطق ساحلی جنوب ایران می‌روید. این درخت گرمسیری با نام علمی (Syzygium cumini) بومی کشورهای هند، سریلانکا، بنگلادش و اندونزی است. نام این درخت در ایران برگرفته از نام هندی آن است. امروزه علاوه بر این کشورها، در بسیاری از کشورهای دیگر از جمله فیلیپین، میانمار، برزیل، جزایر و کشورهای آمریکای مرکزی، فلوریدای آمریکا و برخی کشورهای آفریقایی درخت جمبو وجود دارد.

چشالو : میوهٔ گیاهی با نام علمی چشالوی حقیقی (Dimocarpus longan)، از تیرهٔ ناترکیان (Sanidaceae) و راستهٔ ناترک‌سانان است که شفت و دارای آرایشی خوشه‌ای است؛ هستهٔ سیاهرنگ آن را گوشته‌ای شفاف احاطه کرده که به آن نمایی چشم مانند داده است؛ شکل این میوه کروی و به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد یا قرمز و بومی هند و سریلانکاست.

چیکو  : نام یکی از میوه‌های گرمسیری با پوستی قهوه‌ای و مزه‌ای شیرین است. مزه آن چیزی بین شکر و نوشابه پارسی‌کولا است. درخت چیکو، ساپودیلا نام دارد و صمغ آن درخت که پیشتر برای درست کردن سقِّز (آدامس) بکار می‌رفت چیکل نام دارد. چیکو بومی منطقه یوکاتان است.

خارگیل : یا دوریان میوهٔ گیاهی با نام علمی خارگیل سموری (Durio zibethinus) متعلق به تیرهٔ پنیرکیان (Malvaceae) و راستهٔ پنیرک‌سانان است که طول آن به سی سانتیمتر و قطر آن به پانزده سانتیمتر می‌رسد و وزن آن یک تا سه کیلوگرم است؛ شکل آن گرد و گاه کشیده و پوستهٔ آن پوشیده از خار و به رنگ سبزقهوه‌ای و رنگ گوشتهٔ آن زرد کمرنگ است و دارای بویی خاص و شدید بوده و بومی اندونزی و مالزی و برونئی است.

خُرما : گیاهی تک‌لپه‌ای و گرمسیری جزو تیره نخل‌ها است که میوه‌اشخوراکی و دارای هسته‌ای سخت و پوست نازک و طعم شیرین که به شکل خوشه‌ای بزرگ از شاخه آویزان می‌گردد و برگهای آن بزرگ است. ارتفاع نخل به ۱۰ تا ۲۰ متر یا بیشتر می‌رسد.درخت خرما در نواحی گرمسیری و نیمه‌گرمسیری، از جمله ایران پرورش می‌یابد. با اینکه خاستگاه آن را میانرودان، عربستان و شمال آفریقا ذکر می‌کنند ولی بررسی‌های علمی، آن را به گونه‌ای به نام علمی P.H. Sivestris که در هندوستان می‌روید نسبت می‌دهند. باستانشناسان احداث نخلستان‌ها را به پنج هزار سال پیش نسبت داده‌اند زیرا نامی از آن بر لوحه‌های گلی ۵۰ سده پیش یافته‌اند.در ایران نخل و خرما از دوران باستان و پیش از هخامنشی کشت می‌شده. در ادبیات ساسانی از جمله در کتاب بندهشن از نخل یاد شده‌است.

درخت لوز : یا گارون زنگی ( استان هرمزگان ) یا بیدام ( استان سیستان و بلوچستان ) نام درختی گرمسیری و میوه دار است که در استان‌های ساحلی جنوب ایران می‌روید. این درخت بومی جنوب آسیا ( هند ، بنگلادش و ... ) تا گینه نو و شمال استرالیا است.در کشورهای گوناگون از برگ‌ها و پوست درخت لوز به شکل گسترده‌ای در پزشکی سنتی بهره می‌برند. در تایوان برگ‌های افتاده درخت را در درمان بیماری‌های جگر مؤثر می‌دانند و در سورینام برای درمان اسهال و اسهال خونی، برگ‌های لوز را مانند چای دم می‌کنند و می‌خورند.

درخت نان :  گونه ای از درختان گلدار و از خانواده توت(با نام علمی موراسه) است و در آسیای جنوب شرقی و بیشتر جزایر اقیانوس پاسیفیک می‌روید. همچنین در جزایر بادپناه و جزایر بادگیر کارائیب رویش دارد. نام این گیاه از بافت میوهء پختهٔ آن گرفته شده که شبیه به نان تازه پخته شده است.نیاکان پلی نزیایی این گیاه را در ناحیه شمالغربی گینه نو و در حدود ۳۵۰۰ سال پیش یافتند.

ساپادیل : واناوانا (اسپانیایی: guanábana، پرتغالی: graviola، انگلیسی: soursop) نام درخت و میوه‌ای است بومی مکزیک، آمریکای مرکزی، منطقهٔ دریای کارائیب و بخش شمالی آمریکای لاتین.درخت این میوه را در جنوب شرق آسیا هم می‌کارند. ساپادیل از تیرهٔ آنوناسه (Annonaceae) (تیرهٔ سیب کاستر) است.مزهٔ میوهٔ ساپادیل مانند مزه توت فرنگی و آناناس است که به آن طعم لیمو ترش افزوده شده‌باشد. یک غلظت ملایم مانند مزه نارگیل و موز نیز در مزه آن حس می‌شود.

فیجوآ : میوه‌ای است که در برزیل بوجود آمده است. این گیاه از راستهٔ مورد (Myrtales)، تیرهٔ موردیان (Myrtaceae) است.[نام این میوه به صورت‌های فیجوآ، فیجوا، فی‌جوآ، فی‌جوا و فیجووا نوشته می‌شود. آن را با نام فوجیا نیز می‌شناسند. در ایران به طور محدود در استان‌های گیلان و مازندران کشت می‌شود.

میوه فیسالیس : نام علمی (به انگلیسی: Physalis) ترکیبی از طعم میوه‌های توت فرنگی، گیلاس،کیوی و آناناس است .

کیوی : گیاهی است از گروه گیاهان گلدار دولپه‌ای در راسته خلنگ‌سانان و رده کیویان. این گیاه بومی جنوب چین و میوه ملی جمهوری خلق چین است. میوه آن تخم مرغی شکل به اندازه یک تخم مرغ بزرگ (به طول ۵-۸ سانتیمتر و عرض ۴٫۵ - ۵٫۵ سانتیمتر) است و پوست آن قهوه‌ای رنگ و گوشت آن سبز کمرنگ است.

گواوا : (در چابهار به زیتون محلی نیز شناخته می‌شود.) (نام علمی Psidium guajava) میوه‌ای گرمسیری است. گیاه گواوا درختچه‌ای همیشه‌سبز از خانواده میرتاسه‌است که برگ‌های دربرابر هم دراز و بیضی شکل دارد. این درختچه بومی امریکای جنوبی و امریکای مرکزی، پرو، برزیل و مکزیک است و سال‌ها قبل به ایران وارد شده و به گونه پرورشی در شمال و بیشتر جنوب ایران کاشته می‌شود. گواوا درختچه‌ای همیشه سبز است و برگ‌های آن بدون کرک یا پوشیده از کرک است و گل‌های آن خوشبو است. پوست تنه گواوا سبز یا قهوه‌ای متمایل به قرمز است. دارای ریشه‌های سطحی است ریشه می‌تواند به گونه عمقی و پرپشت گسترش پیدا کند. گل‌های آن سفید و خوشبو هستند و در بهمن و اسفند به گل می‌نشیند. میوه آن چیزی همانند به زیتون و یا انار کوچک است. چرا که در بالای میوه تاجی از کاسبرگ‌ها قرار دارد. میوه آن گوشتدار است. دانه‌های آن مانند دانه‌های انگور در گوشت قرار دارد. رنگ میوه قرمز یا زرد است. میوه آن شیرین است و آن را خام یا پخته به شکل مربا و ژله می‌خورند.

مُژَکی :سرخالوی مژکی (نام علمی: 'Nephelium lappaceum') گیاهی است درختی با اندازه متوسط که مربوط به مناطق گرمسیری و استوایی می‌باشد و در تیره Sapindaceae طبقه‌بندی میگردد. میوه این درخت، هم‌خانواده با سرخالو و چشالو است که شفت و گرد و گاه بیضی و قطر آن سه تا شش سانتیمتر است که روی خوشه‌های دو تا ده تایی قرار دارد؛ پوست آن پوشیده از مژک و معمولاً به رنگ سرخ است؛ گوشتهٔ آن شفاف و ترد و به رنگ سفید و گاه مایل به صورتی است و طعمی ترش و شیرین دارد؛ هستهٔ آن قهوه‌ای شفاف و به قطر دو تا سه سانتیمتر است.

موز : نام میوه و گیاهی با همین نام است که بومی مناطق حاره‌ای جنوب شرق آسیا، شبه جزایر مالزی، و استرالیا است . امروزه این گیاه در تمام مناطق گرمسیری که از رطوبت مطلوبی برخوردار باشند کاشت می‌شود.

میوه اژدها : (سایر اسامی: پیتایا، پیتاهایا، هو لونگ گو، گلابی توت فرنگی، نانتیکافروت یا تان لانگ) به میوه چندین نوع کاکتوس اطلاق می‌شود. این میوه بومی مکزیک و آمریکای مرکزی و جنوبی است و نیز در کشورهای آسیای جنوب شرقی همچون ویتنام، تایوان، جنوب چین، جزیره اکیناوا (ژاپنفیلیپین و مالزی هم کشت می‌شود، و در اسرائیلنیز موجود است. میوه اژدها تنها در شب شکوفه می‌کند؛ شکوفه‌های آن بزرگ و سفید هستند و معمولاً «گل شب» یا «ملکه شب» نامیده می‌شوند.این میوه در پنج رنگ وجود دارد که بسیار آبدار هستند و هر رنگ طعم و مزه مخصوص به خود را دارد. دانه‌های درون این میوه مانند سیاه دانه هستند و از کاشت و پرورش آنها می‌توان درخت جدیدی بوجود آورد.

میوه گل‌ساعتی : نوعی درخت است که بیشتر در نواحی گرم و بدون یخ بندان رشد می‌کند.

نارگیل : خاستگاه این گیاه یکی از موضوعات مورد بحث است بعضی از کارشناسان معتقدند نارگیل یکی از گیاهان بومی شبه جزیره جنوب شرقی آسیا است درحالیکه برخی دیگر شمال شرقی آمریکای جنوبی را خاستگاه این گیاه می‌دانند. فسیلهای بدست آمده در نیوزیلند نشان می‌دهد در حدود ۱۵ میلیون سال پیش گیاهان کوچکی شبیه نارگیل در این ناحیه رویش می‌کردند. حتی سنگواره‌های قدیمی تر که در راجستان در هند کشف شده‌اند علی‌رغم خاستگاه نارگیل‌ها، در بیشتر این مناطق گرمسیری بخصوص درطول خطوط ساحلی استوایی پراکنده هستند. چون میوه نارگیل سبک و شناور است این گیاه به آسانی توسط جریانات دریایی تا مسافتهای طولانی حمل می‌شود. نخل نارگیل در خاکهای ماسه‌ای و نمکدار و در مناطق دارای نور خورشید فراوان و بارندگیهای منظم (سالانه ۱۰۰- ۷۵ سانتیمتر) رشد می‌کنند بنابراین علت تجمع این گیاه در نواحی کرانه‌ای تا حدی مشخص می‌شود. میوه‌هایی که از دریا در نواحی شمالی مثل نروژ جمع آوری شده‌اند بسیار زیستا بوده و سپس تحت شرایط مناسب مذکور رشد نموده‌اند. ازاینرو نارگیل در جزائر هاوایی یک پلی نزی وارداتی قلمداد می‌شود که ابتدا دریانوردان پلی‌نزیایی آنها را از سرزمینهای مادریشان در اقیانوس آرام جنوبی به این جزایر آوردند.این گیاه به سمت آب خم می‌شود و هر چه بیشتر رشد می‌کند، بیشتر خم می‌شود در نتیجه، خشک میوه آن توسط آب دریا به اطراف پراکنده می‌شود. پوست سبک این میوه باعث می‌شود روی سطح آب شناور گردد. وقتی میوه نارگیل به‌وسیله آب دریا به ساحل برده شد، در طی یک الی دو ماه شروع به سبز کردن برگ کرده سپس تعداد زیادی ریشه بلند در می‌آورد. این ریشه‌های بلند محکم به درختهای در حال رشد می‌چسبند و در مقابل باد تند ساحلی مقاومت می‌کنند

 

 



تاريخ : یکشنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩۳ | ٢:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : kourosh hasanpour | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.