نگارگران ایرانی قسمت دوم

س

سپهری سهراب : (۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان – ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران) شاعر و نویسنده و نقاش ایرانی بود.  وی در نقاشی از دستاوردهای زیبایی شناختی شرق و غرب بهره مند گشته بود که این تاثیرها در آثارش جلوه گر بودند. در آثار نقاشی اش رویکرد نوین و متفاوتی داشت به طوریکه فرم‌های هندسی نخودی و خاکستری رنگش با تمامی نقاشان فیگوراتیو همزمانش متفاوت بود. او در نقاشی به شیوه‌ای موجز، نیمه انتزاعی دست یافت که برای بیان مکاشفه‌های شاعرانه اش در طبیعت کویری کارگشا بود. سپهری بیشتر نمایشگاه‌های داخلی آثار نقاشی اش را در «گالری سیحون» برگزار می‌کرد و عادت نداشت که برای روز معرفی در نمایشگاه شرکت کند.

 سحابی مهدی : (۱۳۲۳ در قزوین - ۱۸ آبان ۱۳۸۸ در پاریس) نقاش، مجسمه‌ساز، نویسنده، عکاس و مترجم ایرانی بود. هنر نقاشی و برپایی چند دوره نمایشگاه متعدد در ایران و جهان با مضمون صورتک‌های متعدد انسانی از دیگر فعالیت‌های مهدی سحابی به شمار می‌روند.

سیحون معصومه : (نام قبل ازدواج: معصومه نوشین) ( ۱۳۱۳، رشت - ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ تهران ) هنرمند نقاش، از پیش‌کسوتان هنرهای تجسمی در ایران و مدیر گالری سیحون، قدیمی‌ترین نگارخانه هنری فعال در ایران بود. او دارای حدود نیم قرن پیشینه فعالیت هنری بود و نقش برجسته‌ای در معرفی استعدادهای هنری ایران داشت. سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و انجمن نقاشان ایران به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۸ از وی به پاس یک عمر فعالیت بی‌وقفه هنری تقدیر کردند.

سیحون هوشنگ : (‎۱ شهریور ۱۲۹۹ - تهران) معمار و نقاش ایرانی، استاد معماری و رییس سابق دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. آثار او

معماری

 

 

نقاشی

 

  • کلاغ پر
  • کنسرت(Concerto)، رنگ روغن (۱۹۹۸)
  • قلم و مرکب (۱۹۸۱)

   

ش

شکوف داریوش : (زاده ۴ تیر ۱۳۳۳ در تهران با نام علی‌رضا شکوفنده) هنرمند، کارگردان سینمای مستقل، نویسنده، نقاش و تهیه‌کننده ایرانی است. او هم‌اکنون در آلمان زندگی می‌کند. شهرت جهانی شکوف بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم هفت مستخدم با بازی آنتونی کوئین در سال ۱۹۹۶ است.

شهدادی جهانگیر : زاده نایین ، نقاش و نویسنده مقاله‌های متعدد و کتابهایی درباره هنر ایران و غرب،بیشتر از چهل سال به تجربه عملی و نظری در رشته‌های گوناگون هنرهای دیداری پرداخته‌است.

 

شیبانی منوچهر : (۱۳۰۳، کاشان - آبان، ۱۳۷۰، تهران) شاعر و نقاش ایرانی بود.

 

شیخ حسین :  وی آخرین شاگرد استاد کمال الملک بوده تابلوهای معروف او عبارتند از: طبیب و مریض - هفت سین-نوروز- سقاباشی

شیوا قباد : (زاده‌ی ۴ بهمن ۱۳۱۹ در همدان) طراح و گرافیست ایرانی است. از فعالیت‌های جنبی او تأسیس بخش گرافیک در صدا و سیمای ایران در سال ۱۳۴۷، راه‌اندازی بخش گرافیک انتشارات سروش در سال ۱۳۵۰ است. او از مؤسسین انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، پایه‌گذار و برنامه‌ریز اولین دوسالانه پوستر تهران است. از دیگر فعالیت‌های او آموزش هنر گرافیک در دانشکده‌های معتبر تهران از سال ۱۳۵۵ تا به حال است.

 ص

صادقی حبیب‌الله : در سال ۱۳۳۶ در تهران در خانواده‌ای سنتی در محله تهران نو چشم به جهان گشود. از همان سالهای کودکی در محل کار پدر با نام روزنامه اطلاعات آشنا شد، همانجایی که سالها بعد او و یکی از برادرانش به عنوان روزنامه‌نگار در بخش تحریریه مشغول به کار شدند. نخستین بار نقاشی را در ۸ سالگی شروع کرد و از همان دوران جرقه‌های علاقهٔ وافر او برایش روشن شد. همزمان به نقاشی عطش و نیاز او به ادبیات نیز اوج گرفت.

 صدر بهجت : (۱۳۰۳-۱۳۸۸) نقاش ایرانی بود. او زاده اراک است. همسرش مرتضی حنانه و پدرش محمد صدر محلاتی و مادرش قمر امینی صدر از خانواده‌های سرشناس اراک بودند.

 صدیقی ابوالحسن : (۱۲۷۳ - ۱۳۷۴) نقاش و مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی و از شاگردان کمال‌الملک بود. مجسمه فردوسی در میدان فردوسی، مجسمه خیام در پارک لاله تهران، مجسمه نادرشاه افشار در مشهد و طرح چهره ابوعلی سینا از کارهای برجستهٔ وی هستند.

 

صفا محمدناصر : (زاده: ۱۲۵۷ خورشیدی در تهران، درگذشت: زمستان ۱۳۳۸ خورشیدی در کرمان) از نقاشان توانای ایرانی در اواخر عهد قاجاریه تا اواسط عهد پهلوی بود. وی فرزند ارشد علی خان ظهیرالدوله، ایشیک آقاسی یا وزیر تشریفات دربار ناصرالدین شاه قاجار و همینطور داماد او به شمار می‌آمد.

 

صنعتی علی‌اکبر : (۱۲۹۵ - ۱۳ فروردین ۱۳۸۵) نقاش و مجسمه‌ساز ایرانی. «او تنها هنرمند ایرانی است که دو موزه به نامش ثبت شده‌است: موزه صنعتی (کرمان) و موزه صنعتی (تهران) یا همان موزه هلال‌احمر در میدان توپخانه تهران.» صنعتی یکی از مجسمه‌سازان قدیمی عصرجدید ایران است او شاگرد ابوالحسن‌خان صدیقی بود. صنعتی تا پایان عمر عضو پیوستهٔ فرهنگستان هنر ایران باقی ماند.

 صنیع الملک میرزا ابوالحسن: متولد 1229ه.ق،کاشان . تابلوهای معروف: رافائل- تصاویر دربار قاجاریه.

 

 ض

ضیاءپور جلیل : (۵ اردیبهشت ۱۲۹۹۳۰ آذر ۱۳۷۸) نقاش، استاد دانشگاه، پژوهشگر و مؤلف ایرانی است که از او به عنوان «پدر نقاشی مدرن ایران» یاد می‌شود.

ط

طاهرزاده بهزاد حسین : او در سال ۱۲۶۶ در تبریز به دنیا آمد. به گفته خودش پدرش روحانی و جهان‌دیده و کتاب‌خوان بود. از کودکی به نقاشی گرایش داشت و نخست به دلیل مخالفت خانواده پنهانی به نقاشی می‌پرداخت. مدتی زیر نظر آقا میر غفار که از نقاشان به نام بود درس نقاشی گرفت. سپس به تفلیس رفت و به تحصیل نقاشی پرداخت. چندی با روزنامه ملانصرالدین همکاری کرد و کاریکاتور می‌کشید. پس از بازگشت به تبریز نشریه‌ای به راه انداخت و با نشریه‌های آن زمان مانند حشرات‌الارض همکاری کرد. کتاب‌های سفینه طالبی و اخلاق مصور و تاریخ مصور ایران را مصور کرد. سپس به استانبول رفت و در مدرسه صنایع مستظرفه به تحصیل پرداخت. در ۱۳۰۸ پس از بازگشت به ایران به تزیین و نقاشی کاخ مرمر و مجموعه سعدآباد پرداخت. او در سال ۱۳۴۱ در استانبول درگذشت و جنازه را بنا به وصیت خودش به تهران اوردند و در اما‌مزاده قاسم دفن شد.

 

ع

عالیوندی بهرام : (۱۹۲۸ - ۲۱ می ۲۰۱۲) ایرانی الاصل، نقاش هنرمند سبک "مدرن" .  کارهای الوندی بسیار غنی در زمینه‌های سمبولیسم و سمبل‌های شرقی می‌باشد، مانند ماهی، فلس ماهی، و اسب که سمبول‌های مینیاتور پارسی می‌باشند.

 

عباسی رضا : (درگذشته ۱۰۴۴هـ / ۱۶۳۵ م) مشهورترین نقاش زمان شاه عباس صفوی است. رضا عباسی در فاصله سال‌های ۱۶۳۹-۱۶۱۸ پرده‌های نقاشی بسیار آفرید که در آن‌ها به جای انبوه درباریان، تنها صورت یک یا دو آدمی زیبا نقش می‌شد. در این تصویرها رنگ آمیزی لباس و صورت و تزئینات و تجملات صحنه درخششی چشم گیر دارد. اما مهارت رضا عباسی، که بیشتر به نقاشی

/ 0 نظر / 200 بازدید